حافظه هویت افراد را میسازد
حافظه فقط یادآوری گذشته نیست؛ خاطرات ما نقشی بنیادین در شکلگیری هویت و احساس خود دارند. از یادگیری مهارتها گرفته تا بازسازی لحظات شخصی، هر نوع حافظهای بخش متفاوتی از «خود» ما را شکل میدهد.
به گزارش «اطلاعات آنلاین» به نقل از ایستادی فایند، ممکن است بگویید حافظه شما ضعیف است، چون نمیتوانید یاد بگیرید در جشن تولد اخیر چه کیکی خوردهاید یا داستان یک فیلمی که ماه گذشته دیدهاید را به خاطر بیاورید. اما در عین حال، ممکن است بتوانید دمای سطح خورشید را به دقت یادآوری کنید. پس حافظه شما ضعیف است یا کاملاً خوب؟
حافظه در قلب شخصیت و هویت ما جای دارد، اما وقتی دقیقتر نگاه میکنیم، بسیار پیچیده است. در واقع، انواع مختلفی از حافظه وجود دارد که نحوه یادآوری اطلاعات درباره جهان و خودمان را تعیین میکند.
روانشناسان شناختی حافظه را به دو دسته «حافظه غیرآشکار» و «حافظه آشکار» تقسیم میکنند. حافظه غیرآشکار بدون آگاهی کامل ما عمل میکند، مانند مهارتها و عادات؛ تایپ کردن روی کیبورد یا دوچرخهسواری نمونههایی از این نوع هستند.
حافظه آشکار شامل مواردی است که به آن آگاه هستیم: میدانیم نام خود را، سال را و حتی اینکه در یخچال خود خردل داریم، چون خودمان آن را گذاشتهایم. این حافظه آشکار به دو بخش «حافظه معنایی» و «حافظه اپیزودیک» تقسیم میشود.
حافظه معنایی به دانش عمومی درباره جهان مربوط است، مانند دانستن اینکه گربهها پستاندار هستند. حافظه اپیزودیک به خاطرات شخصی ما از وقایع زندگی اشاره دارد، شامل جزئیات «چه چیزی»، «کجا» و «چه زمانی». این حافظه با خودآگاهی شخصی مرتبط است و ما را قادر میسازد تجربهها را به طور زنده به یاد آوریم.
مطالعات موردی بیماران مبتلا به فراموشی، مانند هنری مولایسون و کنت کوکران، نشان داد که حافظه اپیزودیک و معنایی میتوانند جداگانه آسیب ببینند. بیماران اینگونه قادر به یادآوری رویدادهای شخصی نبودند، اما دانش عمومی خود را حفظ کردند.
حافظه همچنین با سن تغییر میکند. کودکان کوچک هر دو نوع حافظه را دارند، اما حافظه معنایی زودتر توسعه مییابد و حافظه اپیزودیک معمولاً تا حدود سه یا چهار سالگی به بلوغ کامل نمیرسد. در بزرگسالان مسن، حافظه اپیزودیک سریعتر تحلیل میرود، در حالی که حافظه معنایی پایدارتر باقی میماند.
مطالعات تصویربرداری مغزی نشان میدهد که حافظه اپیزودیک و معنایی در مناطق مشابه مغز فعال میشوند و در زندگی روزمره، این دو نوع حافظه به شدت با هم تعامل دارند. خاطرات شخصی، مانند احساس «من شناگر خوبی هستم»، ترکیبی از حافظه معنایی و اپیزودیک هستند و مرور آنها، تجربیات گذشته مرتبط را نیز به یاد میآورد.
به مرور زمان، حافظه نه تنها گذشته را ثبت میکند، بلکه هویت ما را شکل میدهد و مرز بین تجربههای مشخص و باورهای کلی درباره خودمان را نرم میکند. حافظه، سیستم فعالی است که دائماً احساس «من» را بازسازی و بازتعریف میکند.
گردآوری: کلبه سرگرمی
شما چه نظری دارید؟ دیدگاه خود را در سایت کلبه سرگرمی بنویسید.
