غول آب‌وهوایی جهان در نزدیکی ایران ! | رازگشایی از ورود ال‌نینوی قدرتمند به آسمان کشور | شمشیر دولبه ال‌نینو برای ایران

به گزارش همشهری‌آنلاین، علی‌اکبر شایان‌یگانه، عضو هیئت علمی دانشگاه فرهنگیان البرز با اشاره به بارندگی‌های روزهای اخیر و تأثیر پدیده ال‌نینو بر اقلیم ایران، درباره عوامل موثر بر بارش در کشور، گفت: اغلب بارندگی‌های ایران تحت تأثیر سامانه‌های پرفشار جنب‌حاره‌ای و الگوهای گردش جوی قرار دارد و در کنار این عوامل، موانع طبیعی مانند جهت‌گیری رشته‌کوه‌ها نیز نقش مهمی در میزان بارش کشور دارند.

وی افزود: رشته‌کوه البرز به گونه‌ای قرار گرفته است که تا حد زیادی مانع ورود رطوبت دریای خزر به مناطق مرکزی ایران می‌شود. همچنین رشته‌کوه زاگرس مانند یک دیواره طبیعی عمل می‌کند و مانع ورود بخش قابل توجهی از رطوبت دریای مدیترانه به داخل کشور می‌شود.

شایان‌یگانه ادامه داد: به همین دلیل، در حد فاصل رشته‌کوه‌های البرز و زاگرس، مناطق خشک و بیابانی گسترده‌ای مانند کویر لوت و دشت کویر مرکزی ایران شکل گرفته است. البته از نظر علمی، «بیابان» و «کویر» دو مفهوم متفاوت هستند و نمی‌توان این دو اصطلاح را به جای یکدیگر به کار برد؛ بیابان به منطقه‌ای خشک با بارش اندک گفته می‌شود، در حالی که کویر از نظر ویژگی‌های خاک و شرایط آبی نیز ویژگی‌های خاص خود را دارد.

عضو هیئت علمی دانشگاه فرهنگیان البرز با اشاره به نقش سامانه‌های پرفشار در بارندگی ایران، خاطر نشان کرد: در فصل زمستان، کمربند پرفشار در محدوده‌ای قرار می‌گیرد که امکان صعود ابرها و شکل‌گیری بارش در بخش‌هایی از ایران فراهم می‌شود؛ اما در بهار و تابستان، این کمربند به سمت عرض‌های پایین‌تر جابه‌جا می‌شود و با ایجاد شرایط پرفشار، مانع صعود توده‌های هوا و شکل‌گیری ابرهای باران‌زا می‌شود.

وی افزود: به همین دلیل، در اواخر بهار و فصل تابستان معمولا شاهد کاهش شدید بارندگی در ایران هستیم. با این حال، گاهی تغییرات دمایی و تجمع انرژی در بخش‌هایی از کره زمین، به‌ویژه اقیانوس‌ها می‌تواند ناهنجاری‌هایی در الگوهای جوی ایجاد کند.

اثرات ال نینو بر اقلیم ایران

شایان‌یگانه با اشاره به پدیده ال‌نینو توضیح داد: ال‌نینو می‌تواند در برخی شرایط موجب جابه‌جایی کمربندهای جوی و تغییر موقعیت آنها شود و در صورت جابه‌جایی این کمربند به سمت عرض‌های بالاتر، شرایط برای افزایش بارندگی در مناطقی از ایران فراهم می‌شود.

وی ادامه داد: در چنین شرایطی حتی در فصل تابستان نیز ممکن است در بخش‌هایی از ایران بارندگی رخ دهد و این بارش‌ها گاهی می‌تواند به صورت رگباری و سیل‌آسا باشد؛ بنابراین بارش خارج از فصل معمول، لزوما به معنای تغییر دائمی الگوی اقلیمی نیست و باید آن را در چارچوب نوسانات و سامانه‌های جوی بررسی کرد.

عضو هیئت علمی دانشگاه فرهنگیان البرز با اشاره به پیش‌بینی‌های انجام‌شده برای ماه‌های پیش رو، اظهار کرد: بر اساس برخی پیش‌بینی‌ها، برای امسال پاییز پربارشی در ایران پیش‌بینی شده است.

شایان‌یگانه با اشاره به ارتباط میان نوسانات جوی، بارندگی و خشکسالی در کشور، گفت: تجمع انرژی در بخش‌هایی از اقیانوس‌ها می‌تواند بر شرایط جوی مناطق دیگر اثرگذار باشد و تا زمانی که این تجمع انرژی در یک منطقه وجود داشته باشد، شرایط برای شکل‌گیری بارندگی در مناطق تحت تأثیر آن فراهم می‌شود.

وی افزود: در برخی مواقع این شرایط برعکس می‌شود؛ به این معنا که تجمع انرژی در منطقه دیگری رخ می‌دهد و در نتیجه، سامانه پرفشار بر روی ایران قرار می‌گیرد و اجازه صعود هوا و شکل‌گیری ابرهای باران‌زا را نمی‌دهد. در چنین شرایطی، سال‌های خشکسالی را تجربه می‌کنیم.

پیچیدگی های اقلیم کره زمین

اقلیم کره زمین حاصل برهم‌کنش پیچیده میان اقیانوس‌ها، جو، خشکی‌ها و یخ‌کره است و هرگونه تغییر در دمای سطح اقیانوس‌ها یا الگوهای گردش جوی می‌تواند در مقیاس منطقه‌ای و حتی جهانی، الگوی بارش و دما را تغییر دهد. پدیده‌هایی مانند ال‌نینو ـ نوسان جنوبی (ENSO)، لانینا، نوسان اطلس شمالی و نوسان اقیانوس هند از جمله الگوهای بزرگ‌مقیاس اقیانوسی ـ جوی هستند که با جابه‌جایی انرژی و تغییر الگوهای باد و فشار هوا، می‌توانند بر توزیع بارش و دما در مناطق مختلف جهان اثر بگذارند.

سازمان جهانی هواشناسی نیز تأکید کرده است که ال‌نینوی قوی می‌تواند الگوهای بارش و دما را در نقاط مختلف جهان به‌طور محسوسی جابه‌جا کند و احتمال رخدادهای حدی آب‌وهوایی را افزایش دهد.

ایران نیز به دلیل قرار گرفتن در کمربند خشک و نیمه‌خشک جهان و موقعیت جغرافیایی ویژه خود، از الگوهای بزرگ‌مقیاس گردش جو و تغییرات اقیانوسی تاثیر می‌پذیرد. در این میان، سامانه‌های جوی غربی و مدیترانه‌ای، پرفشار جنب‌ حاره‌ای، جریان‌های رطوبتی دریای خزر، خلیج فارس و دریای عمان و همچنین آرایش رشته‌کوه‌های البرز و زاگرس از مهمترین عوامل شکل‌دهنده به الگوی بارش کشور به شمار می‌روند.

البرز و زاگرس با ایجاد موانع توپوگرافیک، مسیر حرکت توده‌های هوای مرطوب را تغییر می‌دهند و یکی از عوامل مهم تفاوت بارش میان مناطق مختلف ایران هستند.

در کنار این عوامل، الگوهای اقیانوسی ـ جوی مانند ال‌نینو نیز می‌توانند با تغییر در گردش عمومی جو، مسیر سامانه‌های بارشی و الگوهای فشار و باد را تحت تأثیر قرار دهند. با این حال، اثر ال‌نینو بر ایران برخلاف برخی مناطق جهان، یک اثر ساده و یکسان نیست و شدت و جهت آن می‌تواند بر اساس فصل، منطقه و برهم‌کنش آن با سایر الگوهای جوی متفاوت باشد؛ از این رو نمی‌توان هر بارش سنگین یا خشکسالی در ایران را به‌طور مستقیم به ال‌نینو نسبت داد.

اهمیت این موضوع برای پاییز امسال از آنجا ناشی می‌شود که بر اساس آخرین ارزیابی‌های سازمان جهانی هواشناسی و مراکز پیش‌بینی اقلیمی، ال‌نینوی ۲۰۲۶ در حال تقویت است و احتمال تداوم آن تا پاییز و زمستان بسیار بالا ارزیابی شده است. سازمان جهانی هواشناسی در آخرین به‌روزرسانی خود احتمال تداوم ال‌نینو تا فوریه ۲۰۲۷ را نزدیک به ۱۰۰ درصد اعلام کرده و پیش‌بینی کرده است که این پدیده بتواند الگوهای بارش و دما را در نقاط مختلف جهان تغییر دهد.

مرکز پیش‌بینی اقلیمی آمریکا نیز در مردادماه امسال اعلام کرده است که احتمال وقوع یک ال‌نینوی بسیار قوی در پاییز و زمستان نیمکره شمالی ۲۰۲۷-۲۰۲۶ بیش از ۹۰ درصد است. بر اساس این ارزیابی، در فصل اکتبر تا دسامبر ۲۰۲۶ احتمال شکل‌گیری یک رویداد تاریخی با شدت بسیار بالا نیز قابل توجه است.

از این منظر، پاییز امسال می‌تواند از نظر بررسی آثار ال‌نینو بر الگوهای بارشی ایران اهمیت ویژه‌ای داشته باشد؛ با این حال، تقویت ال‌نینو به‌تنهایی به معنای قطعی بودن پاییز پربارش در سراسر ایران نیست. اثر این پدیده بر ایران به نحوه برهم‌کنش آن با سایر سامانه‌های جوی و اقیانوسی، موقعیت سامانه‌های فشار، مسیر ورود توده‌های مرطوب و شرایط منطقه‌ای بستگی دارد. بنابراین، هرگونه پیش‌بینی درباره بارش پاییز ایران باید بر اساس خروجی مدل‌های فصلی و داده‌های سازمان هواشناسی کشور و در بازه‌های زمانی کوتاه‌تر به‌روزرسانی شود.

در چنین شرایطی، بارش‌های شدید و کوتاه‌مدت نیز اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کنند؛ زیرا افزایش بارش لزوماً به معنای کاهش خسارات نیست و اگر بارندگی در مدت کوتاه و با شدت بالا رخ دهد، به‌ویژه در مناطقی که پوشش گیاهی تخریب شده یا در حریم رودخانه‌ها و مسیل‌ها ساخت‌وساز صورت گرفته است، می‌تواند خطر روان‌آب، سیلاب و فرسایش خاک را افزایش دهد. همین پیوند میان نوسانات اقلیمی، بارش‌های حدی، سیلاب و فرسایش خاک، ضرورت توجه همزمان به پیش‌بینی اقلیمی و مدیریت سرزمین را دوچندان می‌کند.