انتقام چند وجهی
اگر مفهوم خونخواهی را صرفاً به یک اقدام نظامی یا عملیات تلافیجویانه تقلیل دهیم، درک کاملی از ابعاد آن به دست نخواهد آمد. انتقام از چنین جنایتی، مفهومی چندلایه و راهبردی دارد.
به گزارش همشهری آنلاین، محمداسماعیل کوثری؛ عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی:
شهادت رهبر معظم انقلاب اسلامی، حضرت آیتالله سیدعلی خامنهای، مسئله «انتقام» و «خونخواهی» را به یکی از مهمترین مطالبات جامعه ایرانی تبدیل کرد. این موضوع نه تنها در میان افکار عمومی، بلکه در مواضع رسمی مسئولان کشور نیز مورد تأکید قرار گرفت. با این حال، اگر مفهوم خونخواهی را صرفاً به یک اقدام نظامی یا عملیات تلافیجویانه تقلیل دهیم، درک کاملی از ابعاد آن به دست نخواهد آمد. انتقام از چنین جنایتی، مفهومی چندلایه و راهبردی دارد که هر یک از سطوح آن، بخشی از تحقق این مطالبه ملی را تشکیل میدهد.
نخستین و آشکارترین سطح خونخواهی، مجازات آمران و عاملان این جنایت است. کسانی که در طراحی، صدور فرمان یا اجرای این اقدام نقش داشتهاند، باید در برابر جنایت خود پاسخگو شوند. جمهوری اسلامی ایران، بر پایه مبانی شرعی و اصل قصاص، حق دارد عاملان این جنایت را به سزای اعمالشان برساند. افزون بر این، حقوق بینالملل نیز برای دولتها در برابر اقدامات تجاوزکارانه و تروریستی، حق دفاع مشروع و پیگیری مسئولیت عاملان را به رسمیت میشناسد. از این منظر، هدف قرار دادن سران و عناصر دخیل در این جنایت، یکی از وجوه اصلی خونخواهی رهبر شهید انقلاب اسلامی به شمار میرود.
اما خونخواهی به این سطح محدود نمیشود. اگر این جنایت در چارچوب رویارویی گستردهتر جمهوری اسلامی ایران با آمریکا و رژیم صهیونیستی تحلیل شود، طبیعی است که انتقام نیز باید در همان چارچوب معنا پیدا کند. یکی از مهمترین اهدافی که رهبر شهید انقلاب اسلامی در طول سالهای رهبری خود بر آن تأکید داشتند، پایان دادن به حضور و نفوذ آمریکا در غرب آسیا و حرکت منطقه به سوی رهایی از سلطه قدرتهای فرامنطقهای بود. در همین چارچوب، اخراج نیروهای آمریکایی از منطقه و حرکت به سمت زوال رژیم صهیونیستی، تنها یک هدف سیاسی نیست، بلکه بخشی از تحقق خونخواهی و ادامه همان مسیری است که ایشان بر آن اصرار داشتند. در نگاه ایشان و بخش قابل توجهی از ملتهای منطقه، حضور پایگاههای نظامی آمریکا و استمرار موجودیت رژیم صهیونیستی، طی دهههای گذشته منشأ جنگ، ناامنی، بیثباتی و خسارتهای گسترده برای کشورهای غرب آسیا بوده است. از این رو، پایان دادن به این وضعیت را میتوان یکی از سطوح راهبردی انتقام از دشمنان دانست.
در کنار این دو بعد، شاید عمیقترین و ماندگارترین جلوه خونخواهی، تحقق آرمانها و توصیههایی باشد که رهبر شهید انقلاب اسلامی بارها بر آنها تأکید کرده بودند. ایشان همواره اقتدار ملی، پیشرفت همهجانبه، حفظ وحدت، افزایش توان دفاعی، خوداتکایی و حرکت به سوی قلههای پیشرفت را لازمه استمرار انقلاب و امنیت کشور میدانستند. این توصیهها صرفاً مجموعهای از رهنمودهای نظری نبود، بلکه نقشه راهی برای ساختن ایرانی قدرتمند به شمار میرفت؛ ایرانی که دشمن هرگز جرئت تعرض به آن را نداشته باشد. از این رو، هر گامی که در مسیر تقویت قدرت ملی، انسجام داخلی، پیشرفت علمی، اقتصادی و دفاعی کشور برداشته شود، در حقیقت بخشی از خونخواهی رهبر شهید انقلاب اسلامی خواهد بود.
بر این اساس، انتقام از دشمن آمریکایی ـ صهیونیستی را باید مفهومی چندبعدی دانست؛ مفهومی که از مجازات عاملان این جنایت آغاز میشود، با تضعیف و عقبراندن ساختارهای سلطه در منطقه ادامه مییابد و در نهایت با تحقق آرمانهای رهبر شهید، یعنی ساختن ایرانی مقتدر، پیشرفته و متحد، به نقطه کمال خود میرسد. چنین نگاهی، خونخواهی را از یک واکنش مقطعی فراتر میبرد و آن را به راهبردی بلندمدت برای پاسداری از امنیت، عزت و آینده ایران تبدیل میکند.
.
