بازمانده ناو دنا، اهداکننده مستمر خون | این هدیه‌ دوباره برمی‌گردد

همشهری آنلاین – مریم سرخوش: میثم چایی‌راد، ناوبان سوم عرشه و یکی از ۳۲ بازمانده ناوشکن دنا، امروز نه برای روایت رنجی که دشمن به او و هم‌ناوهایش آورده، بلکه برای ترویج فرهنگ اهدای خون به سازمان انتقال خون آمده بود.

او که گروه خونی B+ دارد، سال‌هاست اهداکننده مستمر خون است و تاکید می‌کند که با وجود مأموریت‌های طولانی دریایی، همیشه تلاش کرده این کار را ترک نکند. در مراسم افتتاحیه ۴ مرکز مجهز اهدای خون به مناسبت روز اهدای خون هم برای این اقدام ایثارگرانه و انسان‌دوستانه‌اش مورد تقدیر وزیر بهداشت هم قرار می‌گیرد.

چای‌راد با لبخندی آرام درباره هدفش از این اهدای مستمر خون به همشهری می‌گوید: همیشه فکر می‌کنم ساده‌ترین کاری که می‌توانم برای سلامتی هم‌وطنانم انجام دهم، اهدای همین نعمت خدادادی است؛ نعمتی که بعد از هر بار اهدا دوباره در بدن جایگزین می‌شود.

اما پشت این جمله ساده، روایتی تلخ از روزی نهفته است که ناوشکن دنا هدف حمله قرار گرفت. توضیح می‌دهد که ناو همیشه قهرمان دنا در قالب یک ناوگروه آموزشی دانشجویان دانشگاه علوم دریایی امام خمینی(ره) عازم مأموریت شده بود؛ مأموریتی که بر اساس قوانین بین‌المللی باید از هرگونه تعرض مصون می‌ماند، اما حمله دشمن این قانون را هم نادیده گرفت.

بیشتر بخوانید

‌اوج مظلومیت خدمه ناو دنا

‌روایتی تلخ از ناو دنا؛ اگر اژدر دوم شلیک نمی‌شد، شمار شهدا بسیار کمتر بود

دورهمی شاد دلاوران دنا و جماران

آخرین لحظات در ناو دنا قبل از حمله زیر دریایی آمریکا

در آن حمله، ۱۰۴ نفر از نیروهای ایرانی به شهادت رسیدند؛ از جمله دو پزشک جوان، دکتر محمد محرابی و دکتر محمود صادقی. او از دکتر محرابی با اندوه یاد می‌کند؛ پزشکی ۲۶ ساله که تنها یک سال از فارغ‌التحصیلی‌اش گذشته بود و نخستین مأموریت دریایی خود را تجربه می‌کرد.

خودش نیز از آن حادثه بی‌نصیب نماند. اصابت اژدر دوم به این ناور باعث شکستگی مچ پا، هشت دنده، کتف، بازو و پیشانی‌اش شده و همچنین آسیب شدید ریه را برایش به جا گذاشته است. دو هفته در بخش مراقبت‌های ویژه یکی از بیمارستان‌های شهر گاله سریلانکا بستری بوده، روزهایی که میان درد، جراحی و امید به زندگی گذرانده است.

حالا اگرچه هنوز آثار آن جراحات را با خود دارد، اما نگاهش به آینده است و می‌گوید: حالش نسبت به گذشته بهتر شده و به محض آنکه پزشکان اجازه دهند، دوباره برای اهدای خون به سازمان انتقال خون بازخواهد گشت. برای او اهدای خون فقط یک اقدام پزشکی نیست؛ ادامه همان مسئولیتی است که سال‌ها با لباس دریانوردی بر عهده داشته است؛ حفاظت از جان انسان‌ها، این بار نه در دریا، بلکه روی صندلی اهدای خون.