جرج چوالو بوکسور سنگینوزن در ۸۹ سالگی درگذشت
دنیای بوکس در پی درگذشت جرج چوالو، قهرمان سابق کانادایی، در سوگ یکی از چهرههای سرشناس این رشته نشست. این بوکسور افسانهای سنگینوزن که در تمام دوران حرفهای خود هرگز ناکداون نشد، در ۸۹ سالگی از دنیا رفت.
جرج چوالو دوران حرفهای درخشانی داشت و در طول فعالیت خود مقابل بوکسورهای بزرگی مانند محمدعلی کلی، جورج فورمن و جو فریزیر قرار گرفت. او در مجموع ۹۳ بار مبارزه کرد و با ثبت ۷۳ پیروزی، ۱۸ شکست و ۲ تساوی به کار خود پایان داد. با این حال، چیزی که بیش از هر چیز نام جرج چوالو را در تاریخ بوکس ماندگار کرد، این بود که او حتی یک بار هم در ۹۳ مبارزه حرفهای خود روی تشک نیفتاد، رکوردی که با توجه به تعداد و سطح بالای حریفانش اهمیت زیادی داشت.
جرج چوالو نخستین مبارزه حرفهای خود را در آوریل ۱۹۵۶ انجام داد و در همان مسابقه توانست گوردون بالدوین را با ناکاوت فنی شکست دهد. او در طول دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به تدریج در ردهبندی بوکسورهای سنگینوزن به درجات بالاتر ارتقا یافت تا اینکه در سال ۱۹۶۶ مقابل محمدعلی کلی قرار گرفت. محمدعلی کلی در آن مبارزه با رأی داوران به پیروزی رسید، اما چوالو بعدها درباره حریفش گفت که او «سختترین مبارزی بوده که تا آن زمان با او روبهرو شده».
جرج چوالو پس از ثبت ۱۲ پیروزی متوالی، در سال ۱۹۶۷ مقابل جو فریزیر، بوکسور آمریکایی که بعدها قهرمان بلامنازع سنگینوزن جهان شد، قرار گرفت. فریزر در این مبارزه نخستین شکست چوالو را پس از ۶۲ مبارزه قبلی رقم زد و توانست او را با ناکاوت فنی شکست دهد. جرج چوالو پس از این مبارزه بار دیگر روند پیروزیهای خود را از سر گرفت و ۱۲ مبارزه متوالی را با برد پشت سر گذاشت. با این حال، در سال ۱۹۷۰ در برابر یک اسطوره دیگر بوکس یعنی جورج فورمن قرار گرفت و این بار نیز با ناکاوت فنی شکست خورد.
در سالهای پایانی دوران حرفهای، چوالو یک بار دیگر فرصت رویارویی با محمدعلی کلی را پیدا کرد. او در این مبارزه نیز تا پایان دوام آورد و مسابقه را به پایان رساند، اما در نهایت با رأی داوران شکست خورد. جرج چوالو در سال ۱۹۷۸ دستکشهایش را برای همیشه درآورد و از دنیای بوکس حرفهای خداحافظی کرد.
او پس از بازنشستگی وارد عرصه بازیگری شد و از سال ۱۹۷۹ فعالیت خود در فیلمها و برنامههای تلویزیونی را آغاز کرد، مسیری که تا سال ۲۰۱۵ ادامه داشت. اعتبار بالای چوالو در دنیای بوکس، که تا حد زیادی به دلیل رکورد منحصربهفرد او در ناکداون نشدن شکل گرفته بود، در نهایت باعث شد او در سال ۱۹۹۵ به تالار مشاهیر ورزشی انتاریو راه پیدا کند.
