پایان سریال «در و تخته» و دو روایت کاملاً متفاوت از آن

پخش سریال ۱۱ قسمتی در و تخته از شبکه دو به پایان رسید؛ سریالی که شاید بیش از آنکه با کیفیت روایی و میزان استقبال مخاطبان شناخته شود، با حاشیه‌ها و واکنش‌های متناقض رسانه‌ای مورد توجه قرار گرفت.

در و تخته به کارگردانی محسن امانی و تهیه‌کنندگی مسعود ملکی در مرکز سیمرغ تولید شد و بازیگرانی مانند علی صالحی، نادر فلاح، آشا محرابی، محمد فیلی و شهین تسلیمی در آن ایفای نقش کردند. این سریال در روزهای پخش خود با نقدهای متفاوتی روبه‌رو شد و حضور محمدرضا شهبازی، مجری پرحاشیه تلویزیون، در آن پرسش‌هایی را برانگیخت.

پیش‌تر تی‌وی‌بان درباره این سریال نوشته بود کیفیت نسبتاً پایین اثر و میزان کم بازدید آن در تلوبیون، نشانه‌ای روشن از شکست در و تخته است و «شاید با شانتاژ نمی‌توان محصولی ضعیف را به‌عنوان اثری قوی جا زد.»

در ادامه، دو نگاه کاملاً متفاوت درباره این سریال را مرور می‌کنیم که فاصله زیاد ارزیابی‌ها درباره کیفیت در و تخته را نشان می‌دهد.

بهترین کمدی پس از «پایتخت»؟

روزنامه خراسان، وابسته به جریان اصولگرا، یادداشتی کوتاه اما کاملاً مثبت درباره سریال در و تخته منتشر کرده که در ادامه می‌خوانید.

پرونده سریال «در و تخته» در حالی هفته گذشته بسته شد که می‌توان آن را یکی از معدود آثار قابل تأمل و شاید بهترین کمدی تلویزیون در ایام پس از پایان پخش «پایتخت ۷» دانست. این مجموعه که محصول تیمی جوان و تازه‌نفس بود، ثابت کرد برای خلق یک اثر موفق، لزوماً نیازی به ادعاهای گزاف نیست و یک کمدی جمع‌وجور نیز می‌تواند مخاطب را با خود همراه کند.

بی‌تردید نقطه اتکای اصلی «دروتخته»، فیلمنامه آن بود. شوخی‌های پرتعداد، بامزه و حساب‌شده، برگ برنده این سریال محسوب می‌شد؛ شوخی‌هایی که البته در مواردی با جسارت، از خطوط قرمز مرسوم تلویزیون عبور می‌کردند تا طراوت بیشتری به متن ببخشند و از کلیشه‌های رایج فاصله بگیرند.

از سوی دیگر این اثر از ترکیب هوشمندانه‌ای در بازیگران نیز بهره می‌برد؛ چراکه در ژانر کمدی، توانایی بازیگر در اجرای درست شوخی و به‎اصطلاح درآوردن لحن، اهمیتی حیاتی دارد. تیم بازیگری این سریال با درک درست از این مسئله، به خوبی از پس کار برآمدند. ترکیب سه‌نفره نادر فلاح، سیدعلی صالحی و امیر سهیلی، در جایگاه درست خود قرار گرفتند و با هدایت دقیق کارگردان، بار اصلی طنز قصه را به دوش کشیدند.

در این میان، درخشش نادر فلاح غافلگیری بزرگ «دروتخته» بود. بازی او ثابت کرد که در پس آن چهره سبزه و غالباً جدی، کمدینی توانمند نهفته است که با تسلط بر لحن و درک درست از مکث‌های بجا، می‌تواند کمدی رئال را با شیرینی تمام اجرا کند. اگرچه فلاح پیشتر در مجموعه «زیرخاکی» نیز حضور در یک اثر کمدی را تجربه کرده بود، اما آن‎جا بیشتر کارکردی جدی در تقابل با بلاهت کاراکتر «فریبرز» داشت و فرصت چندانی برای بروز شوخی در دیالوگ‌ها و رفتارش فراهم نبود؛ در حالی که «دروتخته» به عرصه بلامنازع شکوفایی استعداد کمدی او تبدیل شد و نشان داد که او تا چه حد می‌تواند در این ژانر نیز موفق و انعطاف‌پذیر ظاهر شود.

اما یادداشت سینما ۱۲۰، ۱۸۰ درجه با آنچه خراسان نوشته تفاوت دارد. این رسانه در نقدی منفی درباره سریال نوشت:

پخش «در و تخته» در شبکه دو تمام شد؛ سریالی به کارگردانی محسن امانی و همراهی محمدرضا شهبازی (مجری پاورقی) در آماده‌سازی فیلمنامه. این سریال داستان دو نوجوان را محور روایت قرار داد که در دوران نوزادی جابجا می‌شود. پرستار اعتراف می‌کند؛ ولی مشکل محرمیت دختر با ناپدری وجود دارد. در نهایت تصمیم بر این می‌شود تا نوجوان‌ها ضمن تحصیل در مدرسه به عقد یکدیگر درآیند.

«در و تخته» با هدف ترویج ازدواج آسان تولید شد و طرفدارانی پیدا کرد؛‌ ولی یک اثر موفق و شاخص لقب نمی‌گیرد. برخی رسانه‌ها طوری درباره‌اش نوشتند که گویی بهترین سریال دنیا به آنتن شبکه دو رسیده است! «در و تخته» با یک قصه هندی زور زد تا بگوید ازدواج در سن پایین یک نعمت است؛ درحالی‌که واقعیت امروز جامعه چیزی دیگر را اثبات می‌کند.

سریال در مجموع اثری سرشار از کلیشه بود و با این محصولات، نمی‌توان مخاطب حداکثری را جذب تلویزیون کرد.