چرا زائران ایرانی برای کودکان عراقی کتاب هدیه میبرند؟ | روایت یک پویش متفاوت در اربعین
در روزهایی که میلیونها زائر خود را برای پیادهروی اربعین آماده میکنند، گروهی از مردم ایران مشغول آماده کردن هدیهای متفاوت هستند؛ کتابهای رنگآمیزی و مدادرنگی که قرار است به دست کودکان عراقی برسد؛ کودکانی که هر سال همراه خانوادههایشان، بیهیچ چشمداشتی میزبان زائران حسینی میشوند.
همشهری آنلاین_فاطمه عسگرینیا:اول با تردید نگاه میکند. بعد بسته را از دست زائر ایرانی میگیرد و آرام به تصویر روی جلد خیره میشود. چند ثانیه بعد لبخند میزند؛ همان لبخندی که زبان مشترک بچههاست، حتی اگر یکی فارسی بداند و دیگری عربی. دخترک عراقی هنوز نمیداند این کتاب از تهران آمده، فقط میداند هدیهای است برای او؛ برای یکی از کوچکترین میزبانان اربعین. دخترک کتاب را محکم بغل میگیرد، کتابی که نامش «بِلَون ِ الحرم» است و روی جلدش تصویر حرمها نقش بسته و هنوز بوی مدادرنگیهای نو را میدهد. نه زبان فارسی میداند و نه زائر ایرانی را آنطور که باید و شاید میشناسد، اما لبخندش وقتی هدیه را میگیرد، به هیچ مترجمی احتیاج ندارد. این قاب شاید کوچکترین هدیه زائران ایرانی به کودکان عراقی باشد، اما برای خیلیها معنای دیگری دارد؛ تشکر از خانوادههایی که هر سال خانههایشان را بیهیچ چشمداشتی به روی میلیونها زائر باز میکنند.
سوغاتی ایرانی
هنوز چند روزی تا آغاز پیادهروی اربعین مانده، اما در گوشهای از تهران چند گروه دور هم نشستهاند و مدادرنگیها را کنار کتابهایی میگذارند که قرار است هزارکیلومتر آنسوتر لبخند را مهمان خانههای عراقی کند، کتابهایی که نه برای زائران بلکه برای کودکانی آماده شدهاند که هر سال، همراه پدر و مادرشان، درهای خانه را به روی میلیونها زائر باز میکنند؛ هدیهای کوچک برای قدردانی از بزرگترین میزبانی جهان. ماجرا از یک سؤال ساده شروع شد؛ میشود برای میزبانان اربعین هم کاری کرد؟ نه برای پدرها و مادرها، بلکه برای بچههایی که هر سال، بیهیاهو، بخشی از این مهماننوازی بزرگ را به دوش میکشند. همین سؤال چند سال پیش چند فعال فرهنگی را دور هم جمع کرد تا بهجای یک بسته تبلیغاتی یا یادبود، کتاب رنگآمیزی حرمهای اهلبیت(ع) را همراه با مدادرنگی راهی عراق کنند. بله درست است، چند سال است این گروه از فعالان فرهنگی تصمیم گرفتهاند سهم زائران ایرانی از بزرگترین مهمانی جهان فقط استفاده از سفره موکبها نباشد؛ آنها میخواستند یادگاری کوچکی هم برای فرزندان میزبانان عراقی ببرند.
هدیهای برای بچهها
عباس حسیننژاد، طراح این پویش میگوید ایده از دل همان روزهایی درآمد که زائران ایرانی در خانههای مردم عراق استراحت میکردند، «دیدیم این همه محبت را فقط با تشکر زبانی نمیشود جواب داد. گفتیم اگر هدیهای برای بچههایشان ببریم، شاید یادگاری قشنگتری از حضور ایرانیها در ذهنشان بماند.»
کتابهایی که آنها طراحی و بستهبندی و در اربعین بین کودکان عراقی توزیع میکنند، فقط چند صفحه نقاشی نیست. از مسجدالحرام و بینالحرمین تا حرم حضرت عبدالعظیم(ع) و حضرت زینب(س)، تصویر مکانهای مقدس را کنار هم آوردهاند تا کودک عراقی، هنگام رنگکردن، با آنها آشنا شود. این طرح بهگفته حسیننژاد هر سال کاملتر و کاملتر میشود، «در چاپ جدید حتی توضیح کوتاهی هم برای هر تصویر اضافه شده است.»
کار دلی و مردمی
اما شاید جذابترین بخش ماجرا پشتصحنه این هدیهها باشد. خبری از بودجههای کلان نیست. گرچه نخستین دوره آن با کمک آستان قدس رضوی و بنیاد کرامت انجام شد، اما از آن دوره به بعد هزینه تهیه بستهها را مردم میدهند؛ یکی ۵۰هزار تومان، یکی چندمیلیون تومان. بعضیها هم فقط پول نمیدهند؛ بستهها را برمیدارند و خودشان تا نجف و کربلا میبرند تا مستقیم بهدست کودکان برسانند.
رفاقت کتابی
«بِلَون ِ الحرم» حالا دیگر فقط یک کتاب رنگآمیزی کودکانه نیست، کتابی است که دوستی و وحدت مردم ایران و عراق را هم بیشتر کرده است. حسیننژاد با مرور خاطرهای دراینباره به همشهری میگوید: «یکی از دوستانم که در کربلا موکب دارد، یک سال چندماه بعد از اربعین به من زنگ زد و گفت: میدانی کتابهایت چه کرد؟ بچههای محله که کتابها را گرفتند، انگار دیوار بین ما و خانوادههایشان فروریخت. از آن روز به بعد سلامها بیشتر شد، رفتوآمدها بیشتر شد و موکب ما دیگر برای آنها غریبه نبود.» بله، همین کتابهای کوچک، موکبهای ایرانی را با خانوادههای محلههای عراق رفیقتر کرده است. شاید به همین دلیل است که این روزها، در کنار بستههای فرهنگی، گروههای دیگری هم عروسک، اسباببازی و هدیههای کوچک برای کودکان عراقی آماده میکنند. انگار خیلیها به این نتیجه رسیدهاند که اگر دل یک کودک شاد شود، راه رسیدن به دل خانوادهاش هم کوتاهتر میشود.
ایرانیها را بهتر میشناسند
چیزی نمانده تا اربعین، دوباره کارگاههای کوچک بستهبندی راه افتادهاند؛ کتابها روی هم چیده میشوند، مدادرنگیها داخل پاکتها میروند و هر بسته بیسروصدا آماده سفری میشود که مقصدش خانههای سادهای است که هر سال بزرگترین مهمانی جهان را برپا میکنند و بچههایی که حالا ایرانیها را بهتر میشناسند و ایمان دارند که مردم ایران مردمانی قدردان و مهربان هستند.
.
