عملیات ویژه جنگندههای ایران؛ خلبان لیدر: نگاهی به پشت سر انداختم، صحنهای دیدم که&#۸۲۳۰; | جزئیات حمله تایگرها علیه دلتا فورس آمریکا
خلبانان نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران پس از تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی در ۹ اسفند ۱۴۰۴ به کشورمان و به شهادت رساندن، رهبر معظم انقلاب اسلامی و تعدادی از فرماندهان و مردم بیگناه، عملیاتهای مهمی را علیه پایگاههای آمریکا در منطقه انجام دادند.
به گزارش همشهری آنلاین، یک روز پس از آغاز تهاجم آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران، دو فروند جنگنده اف-۵ نیروی هوایی ارتش با عبور از لایههای پدافندی و ارتفاعات شمال عراق، پایگاه استقرار نیروهای ویژه دلتا فورس آمریکا را هدف قرار دادند؛ خلبان لیدر این عملیات اکنون جزئیات پروازی را روایت میکند که با وجود تهدید آواکس، پاتریوت و سامانه C-RAM دشمن انجام شد.
خلبانان نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران پس از تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی در ۹ اسفند ۱۴۰۴ به کشورمان و به شهادت رساندن، رهبر معظم انقلاب اسلامی و تعدادی از فرماندهان و مردم بیگناه، عملیاتهای مهمی را علیه پایگاههای آمریکا در منطقه انجام دادند.
یکی از این عملیاتها، ماموریت مهم علیه پایگاه نیروهای دلتا فورس در اقلیم شمال عراق بود که در ادامه روایت لحظه به لحظه این عملیات را از زبان لیدر (فرمانده) دسته پروازی میخوانیم.
نحوه طراحی عملیات به زبان لیدر دسته پروازی
لیدر دسته پروازی نیروی هوایی ارتش با تشریح نخستین لحظات ابلاغ مأموریت میگوید: «با توجه به موقعیت پایگاه محل استقرارمان، مأموریت حمله به پایگاهی در شمال عراق به ما ابلاغ شد؛ پایگاهی که مرکز استقرار نیروهای هوابرد ارتش آمریکا، یگان ویژه دلتا فورس، واحدهای پشتیبانی زمینی و همچنین مرکز آموزش رزمی و عملیاتی نیروهای ویژه آمریکایی بود. در این پایگاه، بالگردهای مورد استفاده در عملیاتهای هوابرد نیز مستقر بودند و از آن برای آمادهسازی نیروهایی استفاده میشد که در سناریوهای طراحیشده دشمن، مأموریت نفوذ به خاک جمهوری اسلامی ایران را بر عهده داشتند.»
وی با اشاره به نقش این پایگاه در برنامهریزیهای عملیاتی آمریکا میافزاید: «این مرکز بهطور کامل تجهیز شده بود و نیروهای دلتا فورس مستقر در آن، از نظر سازماندهی و آمادگی رزمی، مشابه همان یگانهایی بودند که پیشتر در عملیاتهای برونمرزی آمریکا از جمله در ونزوئلا به کار گرفته شده بودند.»
این خلبان نهاجا با بیان اینکه همه کارکنان پروازی در انتظار اجرای عملیات بودند، میگوید: «واقعیت این است که همه ما تشنه انجام چنین مأموریتی بودیم. نه فقط من، بلکه تمام خلبانان و کارکنان پروازی نیروی هوایی ارتش لحظهشماری میکردند تا دستور عملیات صادر شود و پاسخ قاطعی به تجاوز دشمن بدهیم. سرانجام صبح روز ۱۰ اسفند ۱۴۰۴، تنها یک روز پس از آغاز تهاجم آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی ایران، دستور اجرای این حمله برقآسا صادر شد و عملیات علیه پایگاه نیروهای هوابرد آمریکا در شمال عراق آغاز شد.
انتقام خون بچههای میناب انگیزه اصلی خلبانان در مبارزه با دشمن
لیدر دسته پروازی نیروی هوایی ارتش با اشاره به شرایط روحی و آمادگی خلبانان پیش از آغاز عملیات میگوید: «تمام محاسبات و برنامهریزیهای پروازی انجام شده بود. نکتهای که هیچگاه از ذهنم پاک نمیشود این است که همه بچهها روزه بودند و حتی فرصت سحری خوردن هم نداشتند، اما هیچکس به سختی مأموریت فکر نمیکرد و همه تنها به اجرای دستور و انجام مأموریت میاندیشیدند.»
وی با بیان اینکه انگیزه شخصیاش برای حضور در این عملیات بیش از هر موضوعی، انتقام خون کودکان شهید بود، ادامه میدهد: «آنچه بیش از همه مرا برای اجرای این مأموریت مصمم کرد، انتقام شهدای میناب بود. خودم دو دختر دارم و وقتی خبر شهادت کودکان بیگناه را شنیدم، مدام چهره فرزندانم مقابل چشمانم بود. شهادت ۱۶۸ کودک ایرانی، انگیزهای شد تا از جان خودمان بگذریم و این مأموریت را با تمام توان به انجام برسانیم.»
موانع اجرای عملیات علیه مقر دلتا فورس در شمال عراق
این خلبان نهاجا با تشریح دشواریهای عملیات میافزاید: «از همان ابتدا به ما اعلام کردند که احتمال بازگشت از این مأموریت تقریباً صفر است. هدف تحت حفاظت لایههای متعددی از سامانههای پدافندی قرار داشت؛ دو گردان موشکی پاتریوت با برد کشف راداری حدود ۱۷۰ کیلومتر که حتی توان رصد هواپیماها از داخل پایگاه ما را داشتند و موشکهایی با برد حدود ۶۰ کیلومتر، تنها بخشی از پدافند مستقر در اطراف این پایگاه بودند و علاوه بر آن، سامانههای دفاعی دیگری نیز در منطقه حضور داشتند.»
وی ادامه میدهد: «یکی دیگر از تهدیدهای اصلی، سامانه دفاع نزدیک C-RAM بود؛ سامانهای با پوشش ۳۶۰ درجه که توان شلیک حدود چهار هزار و ۵۰۰ گلوله در دقیقه را دارد و برای مقابله با هر هدف پرندهای که وارد محدوده آن شود طراحی شده است. به ما تأکید شده بود که این سامانه هیچ نقطه کوری ندارد و هر هدفی را در هر زاویهای شناسایی و درگیر میکند.»
خلبانان ماموریت حمله به مقر دلتا فورس چگونه انتخاب شدند
این خلبان با اشاره به ترکیب گروه پروازی میگوید: «برای اجرای این مأموریت، تنها دو فروند جنگنده اف-۵ انتخاب شدند؛ یک فروند اف-۵F دوکابین و یک فروند اف-۵E تککابین که مأموریت حمله به پایگاه نیروهای ویژه دلتا فورس آمریکا در شمال عراق را بر عهده گرفتند.»
مخاطرات آغاز پرواز با وجود احتمال حمله جنگندههای دشمن
لیدر دسته پروازی نیروی هوایی ارتش با روایت لحظات پیش از برخاستن جنگندهها میگوید: «وقتی داخل کابین نشستیم و مراحل استارت و آمادهسازی هواپیما را آغاز کردیم، احساس عجیبی داشتم. همان لحظه به همرزم خودم که در هواپیمای شماره دو گفتم: “این آخرین پرواز ماست.” واقعاً احساس میکردم شاید حتی فرصت بلند شدن از باند را هم پیدا نکنیم.»
وی ادامه میدهد: «تنها یک تا دو ساعت پیش از آغاز مأموریت، همان منطقه هدف حملات هوایی قرار گرفته بود. این احتمال را میدادیم که هر لحظه جنگندههای رژیم صهیونیستی دوباره منطقه را بمباران کنند یا پهپادهای مسلح دشمن که بر فراز منطقه در حال گشتزنی بودند، پیش از برخاستن، ما را روی زمین هدف قرار دهند.»
سکوت کامل رادیویی جنگندهها از آغاز عملیات
این خلبان نهاجا با اشاره به شرایط ویژه آغاز مأموریت میافزاید: «برای جلوگیری از هرگونه رهگیری، سکوت کامل رادیویی برقرار بود. نه با هواپیمای شماره دو ارتباطی داشتیم و نه حتی با برج مراقبت. کوچکترین انتشار امواج الکترونیکی میتوانست توسط هواپیمای آواکس دشمن که در منطقه در حال گشتزنی بود، شناسایی شود. همزمان به ما اطلاع داده شده بود که علاوه بر آواکس، پهپادهای شناسایی و رزمی دشمن نیز در آسمان منطقه حضور دارند و تحرکات را بهصورت لحظهای رصد میکنند.»
وی در پایان این بخش از روایت خود میگوید: «با وجود همه این تهدیدها، مراحل استارت و آمادهسازی را به پایان رساندیم و با توکل به خدا، دو فروند جنگنده اف-۵ مأموریت خود را آغاز کردند؛ مأموریتی که هیچکس برای بازگشت از آن تضمینی قائل نبود.»
چالشهای انجام ماموریت در اقلیم شمال عراق
لیدر دسته پروازی نیروی هوایی ارتش با اشاره به دشواریهای مسیر رسیدن به هدف میگوید: «در مسیر حرکت به سمت شمال عراق، با دو چالش جدی روبهرو بودیم. نخست، شرایط بسیار نامساعد جوی بود. بخش زیادی از مسیر را مه غلیظ و ابرهای خوابیده روی ارتفاعات پوشانده بود و دید افقی بهشدت کاهش یافته بود؛ بهگونهای که در برخی نقاط نگران بودم هواپیمای شماره دو ارتباط چشمی خود را با ما از دست بدهد. شرایط پروازی واقعاً مخاطرهآمیز بود.»
وی ادامه میدهد: «برای عبور از منطقه، باید از میان درهها و ارتفاعات حاجعمران که حدود ۱۲ هزار پا ارتفاع دارند، پرواز میکردیم. امکان افزایش ارتفاع وجود نداشت، زیرا در آن صورت بلافاصله توسط سامانههای راداری دشمن شناسایی میشدیم. به همین دلیل ناچار بودیم در ارتفاع بسیار پایین پرواز کنیم؛ در بیشتر مسیر زیر ۱۰۰ پا و حتی در برخی نقاط تا حدود ۵۰ پا از سطح زمین پایین آمدیم تا از دید رادارها پنهان بمانیم.»
حضور عناصر کومله و پژک و احتمال شلیک دوش پرتاب به سمت جنگندههای ایرانی
این خلبان نهاجا با اشاره به تهدیدهای زمینی نیز میگوید: «پیش از عملیات به ما هشدار داده بودند که عناصر مسلح گروههای کومله و پژاک در ارتفاعات آن منطقه مستقر هستند و احتمال دارد با موشکهای دوشپرتاب به سمت هواپیماها شلیک کنند. بنابراین، علاوه بر تهدید سامانههای پدافندی دشمن، خطر هدف قرار گرفتن از سوی این گروهها نیز وجود داشت و همین موضوع مأموریت را پیچیدهتر میکرد.»
وی در ادامه با اشاره به مسئولیت سنگین خود بهعنوان لیدر دسته پروازی میافزاید: «خلبان هواپیمای شماره دو از نیروهای جوان و متولد دهه هفتاد بود. در طول مسیر بارها با خودم فکر میکردم اگر او مورد اصابت قرار بگیرد یا در آن شرایط سخت با ارتفاعات برخورد کند، مأموریت نباید متوقف شود. تصمیم گرفته بودم که حتی اگر یک فروند از دو جنگنده باقی بماند، عملیات را ادامه دهد و انتقام شهدای کشورمان را بگیرد.»
پرواز در نقاط صعب العبور و نقاط باور نکردنی
لیدر دسته پروازی نیروی هوایی ارتش با تشریح لحظه ورود به منطقه هدف میگوید: «مسیر را به لطف خدا و با کمک تجربه و آموزشهایی که از قبل داشتیم، پشت سر گذاشتیم. از میان درهها عبور کردیم و در برخی نقاط حتی خطوط فشار قوی برق را در مسیر پرواز مشاهده میکردیم. منطقه شمال عراق، بهخصوص ارتفاعات آن، بسیار صعبالعبور است و کوچکترین اشتباه میتوانست تبعات سنگینی داشته باشد.»
وی ادامه میدهد: «ما این منطقه را پیشتر تمرین کرده بودیم و نقاط مختلف مسیر را میشناختیم، اما با این وجود شرایط واقعی عملیات با تمرین تفاوت زیادی داشت. از لحظهای که مرز را پشت سر گذاشتیم، همه مسائل به توکل به خدا و مهارت خلبانان وابسته بود. تمام سامانههای ارتباطی و تجهیزات غیرضروری را خاموش کرده بودیم تا هیچ نشانهای از حضور ما در اختیار دشمن قرار نگیرد و مسیر را با ناوبری چشمی و نقشهخوانی ادامه دادیم.»
موقعیت خاص مقر دلتا فورس و مانور خلبانان ایرانی برای هدف قرار دادن پایگاه
این خلبان نهاجا با اشاره به موقعیت خاص پایگاه هدف میگوید: «پایگاه مورد نظر، محل استقرار نیروهای دلتا فورس و کماندوهای ویژه آمریکا بود که در ارتفاع حدود ۲ هزار پایی از سطح دریا قرار داشت. ما پس از عبور از ارتفاعات، باید حدود ۷ هزار پا کاهش ارتفاع میدادیم تا به موقعیت مناسب حمله برسیم. دشمن این پایگاه را بهگونهای انتخاب کرده بود که از نظر جغرافیایی، کشف و هدف قرار دادن آن از ارتفاع بالا کار سادهای نباشد.»
وی با روایت لحظه رسیدن به هدف ادامه میدهد: «ناگهان پایگاه مقابل ما ظاهر شد؛ همان مرکز تجمع نیروهای ویژه، بالگردها و تجهیزات عملیاتی آنها. به سمت هدف شیرجه رفتیم و مهمات خود را رها کردیم. پس از رهاسازی بمبها، طبق اصول پروازی باید برای در امان ماندن از ترکشها ارتفاع میگرفتیم، اما به دلیل محدودیتهای راداری و خطر شناسایی، بلافاصله گردش انجام دادیم و مسیر بازگشت را آغاز کردیم.»
لیدر دسته پروازی میافزاید: «وقتی برگشتم و نگاهی به پشت سر انداختم، صحنهای دیدم که واقعاً قابل توصیف نبود؛ حجم عظیمی از آتش در منطقه ایجاد شده بود. همان لحظه به خلبان کابین عقب گفتم: “نگاه کن، چه آتشی به پا شده است.” مشخص بود که محل استقرار تجهیزات، آشیانهها و بالگردهای آنها دچار خسارت جدی شده است.»
ماموریتی که هیمنه ارتش آمریکا را شکست
وی با اشاره به پیام این عملیات میگوید: «آنها سالها هیمنه ارتش آمریکا را تبلیغ کرده بودند و خود را ارتش اول دنیا میدانستند، اما در برابر اراده و ایمان رزمندگان ما، یک پایگاه مهم آنها با جنگندهای که بیش از چند دهه از عمر طراحی آن میگذرد و با تکیه بر توان خلبانان جوان نیروی هوایی ارتش مورد هدف قرار گرفت.»
این خلبان در پایان تأکید میکند: «خداوند کمک کرد تا این مأموریت را با موفقیت انجام دهیم و بتوانیم بخشی از انتقام خون شهدای عزیزمان را بگیریم. نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران در کنار یکدیگر اجازه نخواهند داد هیچ چشم طمعی به آسمان و خاک این کشور داشته باشد.»
.
